De Galloway Methode – Het Wonder

Op zaterdag 10 oktober vond in het Amsterdamse bos de 6-uurs Sri Chinmoyloop plaats. Jos Stut en ik hadden ons hiervoor aangemeld. Niet dat ik verwachtte de 6 uur hardlopend vol te kunnen maken, maar het is een sympathieke organisatie en het voordeel van een 6-uursloop is dat als je eenmaal gestart bent, je altijd een finishresultaat behaald. En over sympathieke organisatie gesproken: waar maak je het mee dat ze na één deelname je naam nog herinneren. Kom daar maar eens om bij al die grote marathons. Doei Rotterdam, Berlijn, Madrid, ik weet dat ik bij Sri Chinmoy in het Amsterdamse bos goed zit. Maar dat ze mijn naam nog kende bij de start, was niet de enige verrassing die mij die dag te wachten stond. Het zou een ultraloop worden, die ik waarschijnlijk nog heel lang met een gouden randje zal herinneren.

 

Het wonder van de Galloway-methode, of hoe de veertigste is een ruime vijftiger werd voor deze jonge zestiger.

Door Adrie Scholten

 

Onderweg naar Amsterdam hadden Jos en ik het over onze verwachtingen, plannen en hoop voor deze dag. Jos zijn laatste training was heel zwaar geweest, maar toch had hij heel enthousiast het clubrecord van Kees voor de 60-plussers opgezocht en uit zijn hoofd geleerd. Zelf had ik door de warme zomer en nog een fietsvakantie in augustus veel te weinig lange trainingsuren kunnen maken, dus zou 6 uur wel erg lang zijn voor mij. Maar zoals gezegd, starten is automatisch finishen bij zo’n 6-uurs loop, dus gaan met die banaan. Die overigens dankzij de goede verzorging er in overvloed waren.

Een maand geleden wees Marcel Baatsen mij op een artikel over de methode van Jeff Galloway. De trainingsgoeroe Galloway is 1974 begonnen met training te geven en had ontdekt dat mensen verder en beter konden lopen door tijdens lange duurlopen en wedstrijden korte wandelpauzes te houden. Doordat 6 uur waarschijnlijk veel te lang zou zijn voor mij en ik aan het einde toch zou moeten gaan wandelen, kon ik dat eigenlijk net zo goed tussendoor doen. Daarom koos ik voor een schema van 4’30 rennen, 0’30 wandelen. Het is wel gek als je in zo’n wedstrijd na ruim 4 minuten al gaat wandelen, maar wie het langst loopt, loopt het best, luidt een variant op een bekend oud-Hollandsch spreekwoord. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Geheel volgens verwachting kwam Jos me na 5 rondjes van 2237m. voor het eerst voorbij. Jos en ik liepen ongeveer 6 op 5. In de negende ronde verraste Jos mij door alweer voorbij te komen. Die was goed op stoom(!), zou het inderdaad lukken dat 60+ CR van Kees uit de boeken te lopen?

Maar toen werd het rustig. Of eigenlijk niet, want ik kon zonder veel moeite (door de mini-wandelpauzes?) doorgaan en stiekem aan de mogelijkheid van het voltooien van mijn 40e marathon of ultra gaan denken. Ondertussen geen spoor meer van Jos. Niet na 13 ronden of 14 en ook niet na 15 ronden. Was ik nou zo snel of… De marathonafstand zou ik na 19 ronden bereiken en de steeds zwaarder wordende benen hielden me meer bezig dan waar Jos gebleven was.

Na 4u46 hardlopen (ja ja, behalve de mini-wandelpauzes was ik nog steeds aan het hardlopen) was het zover. Ik voltooide mijn 40e marathon/ultraloop. En omdat ik nu nog een uur over had, begon het idee van “de veertigste is een vijftiger” door mijn hoofd te spelen. Overigens van Jos nog steeds geen spoor, maar des te meer van mijn vermoeide benen.

Na 6-uur klonk het fluitsignaal, kon ik het stokje met mijn nummer neerleggen op de plaats waar ik geëindigd was en terug gaan lopen naar het start/finish punt. Mijn 40e was wederom een ultra geworden. Teruggekomen bij start/finish zag ik Jos eindelijk weer en riepen we bijna tegelijk “WAAR WAS JIJ NOU?”. We bleken 4 uur lang min of meer in hetzelfde tempo gelopen te hebben waardoor we elkaar op het 2,2 km lange parcours niet meer waren tegengekomen. Jos had zijn stilletjes gehoopte plannen, niet kunnen uitvoeren en was met 58,7 km ruim 3 km onder Kees zijn 60+ CR gebleven. Maar had met zijn eerste 6-uursloop evengoed een geweldige afstand gelopen. Zelf ben ik uiteindelijk zelfs de 50km grens ruim voorbij gerend en gewandeld met een totaal afstand van 52,3 km. Bijzonder daarbij is nog dat ik ondanks of dankzij alle mini-wandelpauzes zelfs sneller heb gelopen dan tijdens de 50km van Winschoten vorig jaar(?!). Ik heb daar thuis nog een leuke grafiek van gemaakt (zie hieronder) waarbij het wonder van Galloway duidelijk te zien is. Na ongeveer 30km. duik ik onder mijn tijd van vorig jaar in Winschoten.

Het was weer een heerlijk en gezellig dagje Amsterdam zo.

Adrie Scholten

 

 

Getagd met , ,